สยามสแควร์ (Siam Square)

เด็กวัยรุ่น 10 คนจะพาคุณไปรู้จักกับ "สยามสแควร์" ในแบบที่คุณไม่เคยสัมผัสมาก่อน

 

เมื่อไม่กี่วันก่อน ระหว่างที่ "เมย์" กับ "จุ๊บเล็ก" สองเพื่อนสนิทกำลังนั่งคุยถึงปัญหาเปิดอกที่ค้างคาใจมานานในห้องเรียนที่โรงเรียนกวดวิชาซีเครทคีย์ ซึ่งตั้งอยู่ในสยามสแควร์ ไฟทั้งตึกก็ดับสนิท...

 

มันไม่ใช่แค่ดับเฉพาะในตึกเรียนพิเศษ แต่ไฟดับมืดไปทั้งสยามสแควร์!

 

ทันทีที่ไฟติด เรื่องเล่าเกี่ยวกับ "วิญญาณเด็กสาวในสยามสแควร์" ก็ถูกขุดขึ้นมาเล่าอีกครั้ง เพราะ "เมื่อไฟดับ ใครสักคนจะต้องตาย"

 

เรื่องเล่าค่อยๆ แพร่กระจายไปในอากาศ

 

เมย์กับจุ๊บเล็ก และกลุ่มเพื่อนที่คุ้นเคยกันจากโรงเรียนกวดวิชาก็ได้พบเจอ "ความไม่ปกติ" กันคนละอย่างสองอย่างที่ดูจะดำเนินไปตามอาถรรพ์ในเรื่องเล่าทุกประการ

 

เด็กๆ เหลือทางเลือกไม่มากนักระหว่าง ไม่สนใจกับเรื่องไร้สาระนั่นแล้วตั้งหน้าตั้งตาอ่านหนังสือเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัย หรืออีกทางคือหันมาเผชิญหน้ากับความเป็นจริงอันน่าสะพรึงกลัวแล้วแก้ไขมัน

 

ถึงแม้ผลลัพธ์นั้นอาจจะทำให้ไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีกต่อไปกระทั่งมิตรภาพที่พวกเขาคิดว่าจะแน่นแฟ้นยาวนาน...

 

 

บันทึก "ไพรัช คุ้มวัน" ผู้กำกับ "สยามสแควร์"

 

ผมคิดว่าเราทุกคนคงมีความทรงจำกับสถานที่หลายๆ ที่เป็นของตัวเอง "สยามสแควร์" ก็เหมือนกัน

 

ในวัยแรกแย้มสิวเกรอะ หัวเกรียน แต่อยากเซ็ตผมใส่เจล เน็ตความเร็ว 56K ที่นี่เป็นทั้งที่เรียนกวดวิชา ที่นั่งชิลแถวเซ็นเตอร์พอยต์ในวัยที่เรายังไม่รู้ว่าชิลคืออะไร ที่ระบายอารมณ์ด้วยการไล่ยิงคนอื่นในร้านเกม ที่ดูหนังราคาเยาวชน และที่เตรียมตัวติวเอ็นทรานซ์

 

เวลาผ่านไป สยามสแควร์ในวันนี้ก็คงไม่เหมือนกันกับสยามสแควร์ในวัยที่ผมเองเป็นเด็กอายุ 15 อีกต่อไป ตึกเก่าๆ ถูกแทนที่ด้วยห้างร้านใหม่ๆ คนหน้าเก่าๆ ที่เคยเดินสยามฯ ทุกวันนี้คงเปลี่ยนเป็นมาสถานีสยาม เพื่อต่อรถไปทำงานแถวสุขุมวิทหรือสาทร แต่สิ่งหนึ่งที่ยังคงเดิมไม่เคยเปลี่ยนก็คือ มันยังเป็น "สนามเหย้า" ของวัยรุ่นให้ได้แสดงออก พบปะนัดเจอกัน ขอไลน์จีบกัน และมีความรักครั้งแรกที่นี่เหมือนครั้งก่อนในยุคของผมเอง และครั้งก่อนในยุคพ่อแม่ของเรายังเอ๊าะๆ อีกด้วย

 

เรื่องราวในหนังเรื่อง "สยามสแควร์" คงเหมือนการกลับไปเดินสยามอีกครั้งของผม กลับไปทบทวนความทรงจำ และค้นหาสิ่งใหม่ๆ ที่เปลี่ยนไปด้วย

 

มันเหมือนเปิดสมุดเฟรนด์ชิปเล่มเก่าที่เพื่อนในห้องเขียนให้เรา มาอ่านทีละหน้าทีละบรรทัด

 

บางหน้าอ่านแล้วยิ้มปนหัวเราะไปด้วย

 

บางหน้าอ่านแล้วอาจจะต้องนึกนานนิดนึงว่า มันมีอะไรแบบนี้ด้วยเหรอวะ แล้วคนเขียนมันเป็นใครวะ

 

บางหน้าอ่านแล้วน้ำตาไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว

 

และบางหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกที่แปลกประหลาด คล้ายกับบรรยากาศตอนกลางคืนของสยามสแควร์ที่ทั้งเงียบ ลึกลับ ชวนขนลุก...

 

ทั้งที่มันใกล้ตัว แต่ก็แปลกที่เรากลับไม่เคยรู้จักมันเลย